Tür: Aksiyon / Macera / Kargo Simülasyonu
Geliştirici: Kojima Productions
Çıkış Tarihi: 26 Haziran 2025
Platform: PlayStation 5
Yönetmen: Hideo Kojima
Death Stranding 2: On The Beach, video oyun dünyasının en çok tartışılan isimlerinden biri olan Hideo Kojima’nın, “kargo taşıma simülasyonu” formülünü bir kez daha önümüze koyduğu, görsel olarak büyüleyici ama oynanış olarak sabır sınırlarını zorlayan yeni eseri. İlk oyunu “sıkıcı” bulanlar için peşin söyleyelim: DS2 fikrinizi değiştirmeyecek, hatta sizi daha da sinirlendirebilir. Ancak Kojima’nın o garip, anlaşılmaz ve melankolik dünyasına aşık olanlar için bu oyun, PS5’in teknik kapasitesini sonuna kadar kullanan bir veda mektubu niteliğinde.
Hikaye: “Bağ Kurmak Hata mıydı?”
İlk oyunda Amerika’yı birleştirmek (Reconnect) için dağ bayır demeden yürümüştük. DS2 ise bu temanın antitezi üzerine kurulu: “Belki de birleşmemeliydik.” Sam Porter Bridges (Norman Reedus) bu sefer çok daha yaşlı, yorgun ve isteksiz. Fragile (Léa Seydoux) ise bu oyunun asıl yıldızı konumunda; artık sadece bir yan karakter değil, operasyonun beyni.
Ancak hikaye anlatımı, tipik bir Kojima klasiği olarak yine aşırıya kaçıyor. Saatler süren ara sahneler (cutscenes), karakterlerin birbirine dakikalarca felsefi terimler fırlattığı diyaloglar ve Fatih Akın’ın canlandırdığı o tuhaf kukla karakter… İnternet forumlarında “Film izlemek istesem Netflix açardım” yorumları dolaşmaya başladı bile. Hikaye derin mi? Evet. Ama bu derinliğe ulaşmak için maruz kaldığınız “Kojima-vari” saçmalıklar, ortalama bir oyuncu için çekilmez olabilir.
Oynanış: Yürümek, Yine Yürümek ve Biraz Daha Yürümek
Dürüst olalım; oynanış döngüsü temelinde değişmemiş. Yine sırtımıza metrelerce yük alıyor, dengemizi sağlamaya çalışıyor (L2 + R2) ve engebeli arazilerde düşmemeye çalışıyoruz. İlk oyunun o meditatif yalnızlık hissi burada da var, ancak harita artık çok daha dinamik ve acımasız.
Seller, toprak kaymaları ve dinamik olarak değişen nehir yatakları, daha önce ezberlediğiniz rotaları bir anda yok edebiliyor. Bu bir “gelişme” mi yoksa oyuncuya “eziyet” mi, tamamen sizin sabır seviyenize bağlı. Ayrıca Higgs’in (Troy Baker) elinde elektro gitarla Sam ile savaştığı sahneler, oyunun tonunun ne kadar absürtleşebileceğinin kanıtı. Aksiyon kısımları artırılmış olsa da, oyunun %70’i hala bir noktadan diğerine paket taşımak üzerine kurulu. “Amelelik Simülasyonu 2.0” lakabını hak ediyor mu? Maalesef evet.
DHV Magellan: Mobil Bir Üs
İlk oyundaki sabit “Private Room”ların yerini, bu oyunda DHV Magellan adında devasa bir gemi alıyor. Bu gemi, bir balina gibi katran denizinde yüzebiliyor ve sizin mobil operasyon merkeziniz oluyor.
Magellan fikri kağıt üzerinde harika; üssünüzü yanınızda taşıyorsunuz. Ancak pratikte bu, daha fazla menü yönetimi ve daha fazla bekleme süresi anlamına geliyor. Geminin içindeki detaylar, Sam’in ekipmanlarını özelleştirme seçenekleri muazzam. Fakat oyun sizi sürekli bu gemiye dönmeye zorladığında, açık dünyadaki akıcılık sekteye uğruyor.
Görsellik ve Atmosfer: PS5’in Zirvesi
Eleştirilecek çok şey olsa da, oyunun görselliğine laf etmek imkansız. Decima Engine motoru, Death Stranding 2 ile fotorealizmin sınırlarını zorluyor. Elle Fanning’in yüzündeki mikro mimiklerden, Sam’in kıyafetindeki kumaş dokusuna kadar her şey “korkutucu derecede” gerçekçi.
Işıklandırma ve hava olayları, oyunun en güçlü yanı. Bir dağın tepesinde gün batımını izlerken çalan Low Roar (veya yeni soundtrack parçaları), size o “yürüme eziyetini” bir anlığına unutturuyor. Kojima, atmosfer yaratma konusunda hala sektörün en iyisi, ancak bu güzel paketin içi herkes için eğlenceli olmayabilir.
Kime Göre?
Eğer ilk oyunda karda yürürken huzur bulduysanız, DS2 sizin için bir başyapıt olacak. Ancak eğer ilk oyunu 2. saatinde “Bu ne biçim oyun, sürekli yürüyoruz” diyerek kapattıysanız, sakın yaklaşmayın. Death Stranding 2, ana akım oyuncunun (casual gamer) beklentilerini umursamayan, kendi kurallarını dayatan, yer yer sanat eseri yer yer ise safi zaman kaybı hissettiren bir yapım.
🏆 Son Karar: Sanat mı, İşkence mi?
Death Stranding 2: On The Beach, seveninin tapacağı, sevmeyenin ise nefret edeceği o keskin çizgiyi daha da kalınlaştırıyor. Hikayesi gereksiz derecede karmaşık, oynanışı tekrara düşüyor ve temposu bir kaplumbağa hızında. Ancak tüm bu kusurlarına rağmen, endüstride buna benzer başka bir deneyim yok. En “garip” oyun deneyimlerinden birine hazırsanız biletinizi alın; değilseniz, bu gemiyi limanda bırakın.
Kojima yine “vizyoner” mi, yoksa bu sefer ipin ucunu kaçırdı mı? Higgs’in gitar şovunu beğendiniz mi yoksa utanç verici mi buldunuz? Yorumlarda kapışalım! 👇
